The Bright Side

November 2011, Hanoi (2)
Zoals beloofd zal ik ook de goede kanten nog toelichten. Al het leuke was schijnbaar bewaard voor het eind van deze maand. Het begon met weer een bruiloftsreceptie (de 3e sinds mijn aankomst in Vietnam, denk ik) van een oud-klasgenoot van mijn vriendin. Het eens niet een kijk-eens-hoeveel-geld-ik-had spektakel met 300+ mensen en vuurwerk, maar een iets bescheidenere bijeenkomst in Xuân Hoà, in een andere provincie. Het was ook anders dan de vorige keren in de zin dat deze dag enkel voor de familie en vrienden van de bruidegom was. De bruid zat die avond met een paar goede vrienden op een andere locatie, in het geval je haar ook wilde feliciteren. De receptie voor haar familie zou de volgende dag pas zijn. Het was een gemoedelijke sfeer, met minder sjieke pakken en jurken, maar -zoals ik dat nu gewend ben van familie bijeenkomsten- veel meer sterke alcohol. Iedereen die je begroet staat erop dat je ook even een glaasje met ze achterover slaat. Mannen tenminste. Bij de vrouwen volgt na de eerste groet meestal de vraag wanneer jij zelf een ring om je vriendin's vinger zult doen. Een vraag waarop ik ze het antwoord schuldig blijf. Schenk mijn glas liever nogmaals bij.



In de laatste week van november vond er een enorme goeden doelen markt plaats op de Internationale School van de VN. Deze jaarlijkes liefdadigheidsbazaar besloeg (naar mijn ruwe schatting) vier voetbalvelden en zeker 150 kraampjes, waarvan misschien wel de helft eten verkocht. Meer dan 30 landen waren vertegenwoordigd en iedereen had gerechten uit eigen land gemaakt. Het was maar goed dat we die ochtend ons ontbijt over hadden geslagen! Natuurlijk is mijn maag vele malen kleiner dan mijn nieuwsgierigheid, dus konden we helaas slechts bij een handvol kraampjes iets bestellen. Bij de andere kramen was het mijn portemonnee die me ervan weerhield twintig tassen vol spullen mee te nemen. Er waren allerlei streekproducten te koop, veel handwerk, en hier en daar wat activiteiten waar je aan kon deelnemen. Zoals in de foto hieronder te zien is, deed ik mee aan een wedstrijdje "stapelen als een Vietnamees", waarin het de bedoeling was zo veel mogelijk dozen en ander spul op een scooter te laden en er dan zelf nog op te gaan zitten. Niets gewonnen. Uiteindelijk heb ik voor mezelf één boek gekocht bij de boekenhoek; de volledige set Lord of the Rings werken in één uitgave. Dat zal mijn honger naar leesvoer voorlopig wel stillen.



Een dag later werd ik door mijn leerlingen uitgenodigd om die middag met hen naar Văn Miếu te gaan; de Tempel van de Literatuur, ook wel bekend als de Eerste Universiteit. Ik was er al eerder geweest, maar het leek me een geschikt moment om de klas wat beter te leren kennen. Bovendien hoefde ik niet eens te betalen voor mijn entree; alles kwam uit het 'klassenfonds'. De studenten leggen (maandelijks?) wat geld bij elkaar, en als er met de klas een keer wat leuks wordt gedaan, wordt dat daarvan betaalt. Zo ook die middag. Het was geen dag voor cultuur of kennisuitbreiding, zo bleek; het merendeel van onze tijd werd in beslag genomen door poseren voor foto's. Bij elke interessante hoek was er wel iemand die met me op de foto wilde, en zodra één iemand een foto genomen had met de leraar, moest de rest natuurlijk ook één voor één een plaatje schieten. En daarna natuurlijk nog een groepsfoto. Het was niet eens geheel ongepast, want er was gedurende de week een grote foto tentoonstelling op een van de pleinen van Văn Miếu. Helaas begon het net die middag dat wij er waren hard te regenen, dus haastte men zich om alle foto's weg te halen voordat we er ook maar één hadden kunnen bekijken. Tja, dan maar weer meer foto's maken van onszelf.




Oh, bijna vergeten: ik heb meer Nederlanders ontmoet! Sinds ik mij ingeschreven heb bij de Nederlandse ambassade, krijg ik mailtjes van alle activiteiten die door/voor Nederlanders georganiseerd worden. Zo is er bijvoorbeeld elke tweede donderdag van de maand een borrel voor degenen die in/rond Hanoi wonen. Nou, ik had net mijn eerste werkweek erop zitten, dus ik kon wel een drankje gebruiken. Toen ik er stipt om acht uur -begintijd- aankwam was het nog erg rustig, maar al gauw werd het een hele gezellige boel. Op het drukste moment gok ik dat er zo'n 30 mensen aanwezig waren, en werden er links en rechts aardig wat glazen bier uitgedeeld. Rond twaalven zette iemand ook nog een cd met Nederlandse liedjes op en tja, houd dronken Brabanders dan nog maar eens tegen. Luidkeels Guus Meeuwis nummers zingen en heen en weer waggelen tot het personeel je vraagt naar huis te gaan = een mooie avond.

Stress, frustraties en verbazing

[Waarschuwing: verhaal bevat veel Gezeur. Lezers op zoek naar optimisme moeten deze post even overslaan]

November 2011, Hanoi
In november begon ik met mijn eerste werkweek. Binnen de faculteit van Talen en Internationale Studies zijn er, zover ik nu weet, drie verschillende Engelse taalprogramma's; ik ging werken bij twee daarvan. In eerste instantie kreeg ik een positie in het SNHU programma, wat staat voor "Southern New Hampshire University". Het is een samenwerking tussen de VNU (Vietnam National University) en deze Amerikaanse universiteit, en studenten krijgen ook een diploma hiervan, zonder Hanoi te hebben hoeven verlaten (mits hun Engels op peil is). Dezelfde week nog werd ook ik ingeroosterd bij het ISP (International Standard Program), dat, in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, niet daadwerkelijk aan enige internationale standaard voldoet. Het drukt enkel de wens uit dat het dat ooit zal doen. Een nobel doch lachwekkend idee, maar ik heb collega's veel dommere dingen horen zeggen.

Laat ik eens niet origineel doen, en beginnen bij het begin. Op maandag 31 oktober kwam ik langs om een les te observeren. Drie dagen later stond ik zelf voor de klas. Men gooide mij direct in het diepe zonder zwembandjes en zonder mij überhaupt te vertellen hoe ik zwemmen moest. Ik ging ervan uit dat ze wisten dat ik enkel Japanse taal en cultuur gestudeerd heb, zij gingen er op hun beurt schijnbaar van uit dat ik desondanks wel wist hoe ik mij moest redden tegenover een klas van 26 Vietnamese studenten. Ik kreeg een simpel mailtje waarin mij verteld werd dat ik les ging geven, meer niet. Zolang ik vragen bleef stellen (wanneer geef ik les? waar geef ik les? wie geef ik les? wat moet ik ze leren??) kreeg ik wel antwoorden, maar niets ging vanzelf. Uiteindelijk werd duidelijk dat ik op donderdagochtend twee verschillende (SNHU) klassen zou begeleiden; één groep van gemiddeld niveau en één groep die bezig was met voorbereidingen op een IELTS toets. Dit laatste is absoluut geen gemakkelijke taak, zo verzekerde mijn huisgenoot (een ervaren Engels docent) me. Als ik niet goed zou weten waar ik mee bezig was, zou ik verpulverd worden door onbeantwoordbare vragen en mijn geloofwaardigheid verliezen (en de klas nooit meer onder controle krijgen, somde ik daarbij op). Ik kon me dus maar beter goed voorbereiden, zei hij, en daar was ik het roerend mee eens. Er was echter één probleempje: de lesboeken kreeg ik op woensdagmiddag pas en de les begon de volgende ochten om half acht. God-zij-dank hoefde ik slechts de introductie te verzorgen, wat inhield dat ik alles kon herkauwen dat mijn huisgenoot mij had verteld over de toets. Eerlijk gezegd bleek het allemaal wel mee te vallen, want ik was enkel verantwoordelijk voor spreken en luisteren; uitspraak en vocabulaire. Veel moeilijke vragen vielen daar niet over te stellen.

Na die lessen ging ik op gesprek bij mevr. Y, die mij inlijfde bij het ISP. Omdat ik van mw. N. (mijn contactpersoon van SNHU) niets gehoord had over roosters, gaf ik bij mw. Y. aan alle dagen beschikbaar te zijn, waarop zij direct mij 6 klassen toewees. In groot contrast met eerdere contacten kreeg ik hier direct te horen wanneer, waar, wie en wat. Alleen moest ik al het lesmateriaal (3x 2 boeken + cd's) zelf kopen in het boekenwinkeltje van de universiteit. Ik had gehoopt dat docenten toch wel een lesboek zouden moeten kunnen krijgen, maar gezien de lage prijzen vond ik het niet zo'n probleem. Tenminste, totdat ik erachter kwam dat deze boeken en cd's - zoals bijna alles hier in Vietnam - lage kwaliteit kopietjes waren. Pagina's waren bijgeschaald, alle afbeeldingen waren onherkenbare zwart-witte troep geworden (waardoor ik soms opdrachten gewoon moest overslaan), en er zaten zelfs dubbele pagina's in. In het ergste geval bestaan de cd's met luisteroefeningen uit 2 tracks van ongeveer een half uur, waarin ik zelf mag gaan zoeken naar het beginpunt van elks van de tientallen verschillende opdrachten die er in verstopt zitten. Bij de cd's waarop de opdrachten wel verdeeld zijn over meerdere tracks, is het alsnog een heel karwei om de goede te vinden, omdat er nergens in de lesboeken aangegeven is op welke cd/track de luisteroefeningen staan. Misschien zou ik gewoon bij de eerste kunnen beginnen, en elke volgende les verder gaan bij waar ik was gebleven op de cd... tenminste, als de uni een minder idiote lesvolgorde zou hebben. Een voorbeeldrooster van een conversatieklas: les 1 is hoofdstuk 2, les 2 is hoofdstuk 7, daarna komt 7, 6, 20 en dan weer 10. Bij mijn andere klassen gaat het net zo (eerst H2, dan 13, 6, 15, 10, 11). Onbegrijpelijk.

Oh, en nu ik toch bezig ben, laat ik het ook nog even over de indeling van lesuren hebben. Een ochtend of middag lesgeven duurt 4½ uur, waarin ik 2 klassen te onderwijzen heb. Een weldenkend mens zou als volgt redeneren: 4½ gedeeld door 2 = 2¼ uur per klas. ULIS vindt twee lessen van gelijke duur echter te onhandig, en verdeeld de ochtend/middag in 5 'perioden'. De eerste periode is er een van 1 uur 40 minuten, dan is er 10 minuten pauze, gevolgd door een periode les van 40min, nogmaals 10min pauze en tot slot een lesperiode van 1u 40min. Als je telt zoals ik zijn er dus eigenlijk 3 perioden, maar dat is allemaal hocus-pocus voor de uni. De perioden van 100min zijn ieder gewoon twee van elks 50min die niet op enige wijze opgesplitst zijn. Logisch toch? En in het geval je je dit afvroeg: deze vijf worden dus verdeeld over de twee klassen als 3 en 2 (2 & 1). Eerst geef ik gedurende '3' perioden les in de ene klas, en na de pauze nog '2' in de andere. Dat houdt in dat er één klas is die consequent meer lestijd met mij krijgt dan de ander. Toen ik mijn Vietnamese collega, met wie ik de klassen deel, hierop wees en het voorstel deed halverwege het termijn (na 3 weken) te wisselen, deed ze alsof ik gek was.
Het gesprek:
"Dat is toch helemaal nergens voor nodig? De lessen zijn al verdeeld..." (aldus mw. X).
"Ja maar", begon ik, "nu heeft de ene klas veel minder tijd om dezelfde stof te verwerken."
X: "Oh, geen probleem joh!"
Ik: "Voor u misschien, maar ik spreek geen Vietnamees. Iets uitleggen kost mij veel meer tijd en moeite, omdat ik in het Engels de Engelse grammatica moet uitleggen aan studenten die nauwelijk Engels begrijpen. In de kortere periode kom ik simpelweg tijd te kort om een heel hoofdstuk te doen."
X: "Oh, nou dan doen ze dat thuis toch?"
Ik: (*) "Eh, ik weet niet wat voor studenten u hier denkt te hebben, maar als ik ze vertel dat ze de rest thuis moeten doen, zal 90% van de klas de opdrachten vijf minuten voor de les overschrijven van de 10% die wel wat heeft gedaan. Dat is een belachelijk idee! Laten we over 3 weken nou maar gewoon wisselen."
(wat ik zei i.p.v. (*): "Eh, ok, prima. Doen we 't op uw manier." In mijn hoofd gevolgd door een "whatever!!")

Gelukkig trof ik in de 2e termijn een verstandigere docent, en zijn we intussen gewisseld, zodat alle studenten evenveel tijd krijgen met elke docent. Tot zover de universiteit. Dan ga ik hieronder de studenten beschrijven. Geen zorgen, ik probeer het kort te houden. Dit is slechts een veralgemeend beeld van de leerlingen in mijn klassen, geen uitgebreid psychologisch profiel van elk exemplaar.

5 typen leerlingen
De ideale studentDit is een zeldzaam type student, waarvan er meestal slechts één aanwezig is per klas. Deze student luistert, begrijpt, doet zijn/haar opdrachten wanneer dat gevraagd wordt en helpt waar nodig medestudenten. In een enkel geval is hun Engels zo goed in vergelijking met de rest van de klas dat ik mij afvraag waar dit grote verschil vandaan komt. Één studente heb ik er ooit direct naar gevraagd, en haar antwoord was even verbazingwekkend als logisch (gezien de organisatie van de uni): de docent was de resultaten van haar plaatsingstoets kwijtgeraakt, dus werd ze in een willekeurige klas gedumpt. Triest.

De wil-wel-maar-kan-nietÉén stapje lager vinden we de studenten die aan motivatie geen gebrek hebben, maar wel over wat minder talent beschikken. Hoewel ze vaak wat langzamer zijn dan de gemiddelde student, zijn ze erg ijverig; d.w.z. ze stellen je vragen over de Engelse taal* en maken netjes notities van wat je op het bord schrijft. Er is één student van dit type waar ik altijd een beetje om moet lachen. Deze jongen is zeer enthousiast en praat graag, dus geeft regelmatig antwoord op mijn vragen (ook iets dat de gemiddelde student niet zal doen), maar naast het feit dat zijn antwoorden veelal fout zijn, is zijn uitspraak zó slecht dat ik hem haast altijd moet vragen het woord te spellen, voordat ik hem begrijp. Maar goed, toch is dit een fijne soort student om te hebben.
(*dit is zeer uitzonderlijk. Normaliter stellen studenten alleen vragen over je persoonlijke leven)

De gemiddelde leerlingTja, wat kan ik hierover zeggen? Ze zijn stil. Beantwoorden geen vragen als je ze klassikaal stelt, doen de opdrachten voor zover ze die begrijpen en anders niet, en gaan bij conversatie oefeningen snel over op Vietnamees als ze de juiste woorden niet kunnen vinden. Misschien kunnen ze het wel, maar ze stoppen er weinig moeite in.

De slapende nietsnutHier had ik er in het begin nogal veel van. Het zijn vooral de studenten die sowieso al slecht zijn in Engels, die dit probleem oplossen door helemaal achter in de klas te gaan zitten en vervolgens liggen te dutten, te sms'en of in andere boeken neuzen. Sorry, zei ik oplossen? Ik bedoel verergeren. Ze kunnen het niet, en nemen zeker niet de moeite er iets aan te doen. Opvallend genoeg zijn het altijd de jongens die dit doen. Toen gewoon om hun aandacht vragen niet meer werkte, ging ik over op plan B: elke les mochten zij gezellig op de eerste rij vóór mijn bureau komen zitten. Daar kwam ik tot de schokkende conclusie dat hun Engels veel slechter was dan gedacht. Terwijl andere studenten ondertussen aan volgende opdrachten begonnen, moest ik op een slakkentempo de vorige oefeningen nog uitleggen aan deze gevallen. Dit leidde ertoe dat sommige studenten in de 3e categorie belandden, sommigen gewoon lui bleven, en een paar anderen niet meer naar de les kwamen.

De asoIk neem aan dat de titel voldoende zegt om een beschrijving achterwege te kunnen laten. Ik zal dit type toelichten met een aantal voorbeelden.
Ik had hem ingeschat als een slaper, maar was wat erger dan de rest. Kwam vaak laat binnen, bracht eten en drinken mee en kletste erop los in het Vietnamees tijdens de les. Op een gegeven moment staat hij op en vraagt (nadat hij mij al voorbij gelopen is) of hij even de klas uit mag. Ik was bezig iets uit te leggen, dus zeg "nee". Stomverbaasd kijkt hij de dichtsbijzijnde klasgenoot aan. "Zei ie nou echt wat ik dacht dat ie zei??" hoor ik hem denken. Wat gebrabbel in het Vietnamees. "Nee", zeg ik nogmaals. Weer ogen vol onbegrip. Dan besluit hij dat ik vast en zeker een grapje maak, en wandelt de klas uit, de gang op. Dacht het niet! Ik roep hem terug en wijs hem zijn plaats. Nadat ik mijn uitleg heb afgerond, vraag ik hem of hij nog steeds zo nodig weg moet. Aangezien hij geen woord Engels verstaat, moest hij zich wederom beroepen op klasgenoten. Oh ja, weg, ja ja, graag. "Goed", zeg ik, "je hebt 5 minuten. Vijf." herhaal ik nogmaals met opgestoken vingers. "Of anders..." mompel ik erachteraan. En wat denk je? Na 5 minuten: niemand. Na 10min: geen student. Na 15... nee. Pas na een half uur komt dat kereltje weer binnensjokken. "Mag ik binnenkomen?" Ach, als je het dan toch netjes vraagt: "Nee." Echt niet. Deze klas is voor mensen die Engels willen leren, zo vertelde ik hem, en nu hij wel duidelijk heeft gemaakt dat hij geen behoefte heeft dat te doen, hoeft hij wat mij betreft ook niet meer in de klas te zitten. "Nee. Je mag buiten blijven." Het duurde weer even voor hij doorhad dat ik het meende. Vanaf die les deed hij ietsje beter zijn best. Welliswaar een minimale inzet; ik moest hem steeds voor mijn bureau neerzetten en alles drie keer uitleggen, maar in ieder geval meer inzet dan hij voorheen toonde.

In een andere klas was er een enorm arrogante knul. Normaal gesproken, wanneer ik al in de klas aanwezig ben, vraagt elke leerling netjes aan mij of ze de klas binnen mogen komen. Veel studenten komen namelijk een paar minuten te laat, en een enkeling vraagt me dit zelfs ook al zijn ze op tijd. Maar er was er eens één die haast 30 minuten te laat binnen kwam lopen, niets zei, de deur niet achter zich dichtdeed en naar een plek achterin de klas liep. Uiteraard stuurde ik dit geval eerst terug naar de deur om zijn binnenkomst nog eens te oefenen. Daarna stelde ik hem wat vragen over de opdracht waar iedereen mee bezig was, maar hij begreep geen woord en had geen boeken bij zich. Dit was een van mijn eerste lessen, dus ik wist niet goed wat voor straf ik hiervoor kon uitdelen. Voor deze keer liet ik het maar gaan. De volgende les kwam hij echter wéér een half uur te laat en had wederom geen boeken bij zich, en wilde gewoon op zijn vertrouwde plekje achterin gaan zitten slapen. Mooi niet dus. Ik plaatste hem op de voorste rij en maakte hem duidelijk dat als hij de volgende keer niet van plan was op tijd te komen met zijn boeken, dat hij hier niet meer welkom was. En voila, sindsdien nooit meer gezien.

Hè, dat lucht lekker op. Ik laat het hier even bij. Volgende keer vertel ik jullie over de positieve gebeurtenissen van november!

Ik met een van mijn klassen

Een scooter, een huis, een baan (of twee)

[Voorwoord]Het is voor mij niet gemakkelijk om een blog bij te houden. Een verhaal schrijven dat interessant genoeg is om te lezen kost moeite, en na een dag lesgeven en thuis nieuwe lessen voorbereiden, kan ik die moeite meestal niet opbrengen. Dat wil niet zeggen dat ik het vergeten ben, of dat er hier niets gebeurd dat het vertellen waard is (dat laatste is zeker niet waar), maar het vergt energie en tijd; dingen waaraan het mij regelmatig ontbreekt. Oh, en laten we niet vergeten: ik ben lui. Laat ik dus geen valse beloften meer maken aan jullie of mezelf ("ja, volgende week heb/maak ik tijd, dan ga ik wat uploaden"): ik zal misschien één keer in de twee maanden een fatsoenlijk stuk bloggen. Foto's komen waarschijnlijk wel eerder online, ofwel op de Picasa site (zie blog) of op Facebook.

Oktober 2011, Hanoi.Mijn leventje in deze metropool ging behoorlijk vlot van start. Het begon met een -- inmiddels voor mij vertrouwd -- potje verstoppertje/rondje leugens voor de ouders van mijn vriendin. Rond half één 's nachts kwam ik bij Dungs huis aan en om zeven uur 's ochtends stonden deze vriendelijke mensen al weer voor de deur. Ditmaal was hun komst gelukkig even van te voren aangekondigd, zodat wij ons konden voorbereiden. De oplossing: alle tassen en koffers bij de deur zetten, en beweren dat ik zojuist was gearriveerd. Ik had voor mijn gevoel nauwelijks geslapen, dus een vermoeid gezicht opzetten (om ze te overtuigen dat ik net een lange reis achter de rug had) kostte me weinig moeite. Ondanks de gezelligheid aan de ontbijttafe.. eh ontbijt-vloerkleed, wilde ik toch liever snel een plekje voor mezelf vinden. Hoe eerder ik hier op eigen benen kon staan, hoe beter. Het eerste dat geregeld werd was eigen vervoer: de scooter van Dungs zwager. Hij had er op het moment twee, en dat was één meer dan hij tegelijkertijd rijden kan, dus tja. Er moest wel het een en ander aangepast worden (slot vervangen, remmen bijstellen, nieuwe spiegels erop zetten, nieuwe koplamp en sowieso een wasbeurt), maar verder was het een prima ding. Bovendien betaal ik er verder niets voor, wat op zich al reden genoeg is om niet te klagen.




Het vinden van een eigen adres ging al net zo vlot: na een paar dagen advertenties lezen, vond ik een mooi huis, zo'n 10 minuten lopen van mijn vriendin vandaan, waar twee andere buitenlanders een nieuwe huisgenoot zochten. Ik reageerde direct en mocht ook dezelfde week nog langskomen voor een 'interview'; geen gekke hospiteervragen, maar gewoon een gezellig gesprek. Dung en ik waren nog geen vijf minuten thuis of ik werd al teruggebeld. Als ik 'm nog wilde, was de kamer voor mij. Dat was op vrijdag. Maandag zette ik de eerste boeken in de kast.
Mijn kamer is heel wat kleiner dan de andere twee, maar ach, ik heb niet veel ruimte nodig. Het uitzicht is van een school tegenover (d.w.z. de betonnen muur ervan, die zo dichtbij is dat ik 'm aan zou kunnen raken), maar ach, er wordt daar Japanse les gegeven, dus dat is niet heel storend. De badkamer is een standaard Vietnamees geval: een losse douchekop hangt tussen de wc en de wasbak, maar ach, ik heb deze badkamer wel helemaal voor mezelf. Het internet is niet erg snel, maar a.. nee, sh*t. Internet heb ik hard nodig! Gelukkig hebben we al besloten dat we daar wat aan gaan doen. Een extra router en/of nieuwe provider zal hopelijk verbetering brengen. Verder is het huis prima. Mooi balkon op de 4e verdieping voor de zomerse avonden, en een goed uitgeruste tv kamer (grote tv, dvd-speler + veel films en series, games en het belangrijkste: een karaoke machine) voor alle andere. We hebben uiteraard een keuken die van alle gemakken is voorzien, en een zithoek in de hal die nooit gebruikt wordt. Ook fijn: de schoonmaakster. Drie keer per week komt er iemand langs die de was doet, strijkt, afwast en de vloeren dweilt.

Het huis aan de buitenkant (eerste links) en aan de binnenkant

Het vinden van ingrediënt 3 uit de titel van dit stuk - werk - was ook geen probleem. Toen ik een huis vond binnen een week en daar 750 USD voor moest overhandigen (huur wordt hier per 3 maanden betaalt) raakte ik even in paniek, maar gelukkig had ik een week later al een baan bij twee scholen. Hoe? Dankzij de juiste connecties natuurlijk! Dung kende iemand op de Nationale Universiteit (departement van Talen en Internationale Studies) die een goed woordje voor mij heeft gedaan bij de vice-president, die mij vervolgens een baan als docent Engels aanbood. Daarnaast runt onze contactpersoon zelf ook een talenschool waar ze mij meteen ook een baan aanbood. Beide kansen heb ik met beide handen aangepakt. De universiteit ligt op slechts 10min rijden van mijn huis, en ik kon er per direct voor 19 uur per week aan de slag. Het salaris is wel wat laag, zeker vergeleken met de privé school die het bijna het dubbele betaalt, maar het is toch nog bijna het dubbele van wat een Vietnamese docent krijgt - voor exact hetzelfde werk. Enige minpuntje aan het werk op de andere school is dat het een beetje ver is, en het verkeer in Hanoi absolute hel is rond spitsuren. Over alle frustratie, angst en woede daaromtrend schrijf ik later nog wel een tergend lang stuk. [UPDATE: dit staat nu hier online]

Gebouw B3 (links) en A2 (rechts), waar ik lesgeef.

Goed, en wat is er verder nog gebeurd in oktober? vraag je je misschien (niet) af. Dat zal ik je vertellen. De dag na mijn aankomst in Hanoi was het "Vietnamese Vrouwendag". Er bestaat al een Internationale Vrouwendag, maar in Vietnam vond men dat de Vrouw nog een extra dagje aandacht verdient. Dit betekende in mijn geval dat ik naar een 'muziekgelegenheid' (Hanoi Rock City is moeilijk te labelen; niet echt een dansclub, maar ook geen bar) ging waar ze speciaal voor de gelegenheid de rode loper hadden uitgerold. Eerste drankje was gratis, dresscode was semi-formeel, dames en heren hadden ieder hun eigen ingang. Dit omdat de dames er een beetje make-up kregen en een professionele fotoshoot - van 1 foto, welke op een groot scherm vertoond werd in het buitengedeelte - en de heren een klein bosje bloemen om aan hun favoriete dame van de avond te geven. De muziek was top daar, eventjes voelde het weer alsof ik in de Next stond. Waarmee ik bedoel; het was een heel klein zaaltje, waar 1 DJ enthousiast stond te draaien en slechts 2 mensen op de dansvloer stonden. Ik had graag het feest doorgezet, maar jammer genoeg wilde het gezelschap waar ik mee was gekomen al na vijf minuten weer naar huis... het zijn niet echt Bunzingen.

Wel een hele bekende wandschildering bij HRC

Daaropvolgende dagen ben ik op familiebezoekjes geweest, heb ik een prettig weerzien gehad met enkele vrienden uit Japan, en ben ik verschillende keren naar de bioscoop geweest. Ik was van plan daar zo regelmatig heen te gaan dat ik maar meteen een klantenkaart heb aangemaakt. Standaard 5% korting, na 10 stempels (filmkaartjes kopen, 1 stempel per bezoek) wordt dit opgewaardeerd tot 10%. Nu (3 maanden later) nog steeds maar 4 stempels op staan...

Tot slot ben ik die maand naar de eerste in een hele reeks van bruiloften geweest. Wanneer je in Vietnam klaar bent met je studie, is het redelijk gebruikelijk dat je gaat trouwen. Vele oud-klasgenoten en vriend(inn)en van mijn vriendin hebben nu een partner gevonden, en zodoende ben ik in de afgelopen 2 maanden te gast geweest bij maar liefst 7 recepties. De herfst is schijnbaar een populair seizoen hiervoor. Deze feesten zijn veelal een enorme geldsmijterij met honderden genodigden, veel meer eten dan tweemaal het aantal gasten op zou kunnen eten, wat vuurwerk en slide-show presentaties van huwelijksfoto's op grote schermen. Persoonlijk vind ik het allemaal nogal overdreven, maar dat laat niet weg dat het eten overheerlijk is. Op een enkele bonkende hoofdpijn na - wellicht een gevolg van de combi alcohol + overmatig gebruik van MSG in de keuken - beleef ik daar doorgaans het meeste plezier aan op bruiloften.

...word vervolgd...